Sunday, February 27, 2011

தி.மு.க.மீண்டும் ஆட்சிக்கு வருவதை தடுக்க காங்கிரசு தீவிரம்.

தி.மு.க.வுக்கும்  காங்கிரசுக்கும் தொகுதி பங்கீடு குறித்து நடைபெற்று வரும் பேச்சை பற்றி இப்படித்தான் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.90 தொகுதிகளும் அமைச்சரவையில் பங்கும் வேண்டும் என காங்கிரசு கோருகிறது என செய்திகள் வெளிவந்துள்ளன.இப்படி பேரம் பேசுவதற்கு காங்கிரசுக்கு உரிமை இருக்கிறதா.எந்த அடிப்படையில் கடந்த முறை போட்டியிட்ட தொகுதிகளை விட இரு மடங்கு கூடுதல் தொகுதிகளை கேட்கிறார்கள் என்று பார்த்தால் கட்டுரையின் தலைப்பு உண்மையாக இருக்குமோ என்று ஐயம் எழுவதை தவிர்க்க முடியாது.

கடந்த 2006 ஆம் ஆண்டு சட்டமன்ற தேர்தலில் அன்றைய ஆளுங்கட்சியான அ.தி.மு.க வை வீழ்த்த தி.மு.க.வின் தலைமையில் ஒரு பெரிய கூட்டணியை கருணாநிதி பல விட்டுகொடுத்தல்களை மேற்கொண்டு உருவாக்கினார்.கூட்டணியிலேயே பெரிய கட்சியான தி.மு.க 132 தொகுதிகளை மட்டும் தான் போட்டியிட வைத்துக்கொண்டு மீதி 102 தொகுதிகளையும் கூட்டணி கட்சிகளுக்கு வழங்கியது.தமிழகத்தின் இரண்டு பெரிய கட்சிகளான தி.மு.க,மற்றும் அ.தி.மு.க கட்சிகள் அதுவரை இவ்வளவு குறைந்த எண்ணிக்கையிலான தொகுதிகளில் போட்டியிட்டதில்லை.[1980-தேர்தல் கதை தனித்த ஒன்று.அதை பின்னர் பார்க்கலாம்].அதற்கு முந்தைய 2001 சட்டமன்ற தேர்தலில் 2006 தேர்தலில் தி .மு .க கூட்டணியில் இருந்த அத்தனை கட்சிகளும் அ.தி.மு.க வின் தலைமையிலான கூட்டணியில் இடம் பெற்றிருந்தனர்.அவர்களுக்கு ஒதுக்கிய தொகுதிகள் போக 140 இடங்களில் அ.தி.மு.க போட்டியிட்டது.செயா அளவுக்கு கறாராக பேரம் பேச தெரியாத கருணா மேற்கொண்டு எட்டு இடங்களை விட்டு கொடுத்து கூட்டணி அமைத்தார்.

தி.மு.க.கூட்டணி வெற்றிபெற்றது.ஆனால் குறைந்த தொகுதிகளில் போட்டியிட்ட  தி.மு.க.தனிபெரும்பான்மை பெற தவறியது. கூட்டணி கட்சிகளின் ஆதரவில் ஆட்சி அமைத்த கருணா ஒருவழியாக ஐந்தாண்டுகள் ஆட்சி நடத்திவிட்டு இப்போது அடுத்த தேர்தலை சந்திக்கிறார்.

2006 தேர்தலில் 48 இடங்களில் போட்டியிட்ட காங்கிரசு தற்போது .90  தொகுதிகளை  கேட்கிறது.இவ்வளவு இடங்களை கோரும் அளவுக்கு இந்த ஐந்தாண்டுகளில் அக்கட்சி அப்படி  என்ன மாபெரும் வளர்ச்சியை சாதித்திருக்கிறது என்று பார்த்தால் ஒன்றுமில்லை.ஐந்தாண்டுகள் என்ன இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் எப்படி இருந்தார்களோ அப்படியேதான் இப்போதும் இருக்கிறார்கள். சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்கு தொண்டர்கள் வலு இல்லாமல் ''தலைவர்கள்''மட்டுமே இருக்கும் கட்சி அது.அந்த தலைவர்களும் கூட ஆந்திராவின் ராசசேகர் ரெட்டி போன்று மக்கள் செல்வாக்கு ஏதுமில்லாத காகிதப்புலிகள்.அக்கட்சியில் தலைவர்கள் எண்ணிக்கையை விட ''குழு''எண்ணிக்கை கூடுதலானது.அவர்களுக்கு தெரிந்ததெல்லாம் தில்லிக்கு காவடி எடுப்பது மட்டுமே.காவடி எடுத்து போய்ஒருவரை ஒருவர்''போட்டு''கொடுக்க தெரியும்.இதன்னியில் இந்த ஐந்தாண்டுகளில் ஒரு மூன்று,நான்கு முறை அவர்களது சின்ன எசமான் ராகுல் காந்தியை அழைத்துவந்து ''இளைஞர்கள் ''கள் சந்திப்பு நடத்தியதுதான் அவர்களின் மாபெரும் அரசியல் நடவடிக்கை.அதன் காரணமாக,ராகுலின் ''அறிவார்ந்த'' பேச்சு மற்றும் நடவடிக்கைகள் மூலமாக கட்சி வளர்ந்துள்ளது என்று யாராவது சொன்னால் சோனியாவே நம்ப மாட்டார்.

இவர்களுக்கு 90 தொகுதிகள் ஒதுக்கப்பட்டால் அந்த தொகுதிகளில் போட்டியிட வேட்பாளர்கள் மட்டுமே இவர்களிடம் இருப்பார்கள்.தேர்தல் வேலை செய்வதற்கு தொண்டர்கள் இருக்க மாட்டார்கள்.இவர்களிடம் இருக்கும் தொண்டர்கள் தலைவர்கள் காட்டும் ''அன்பு''க்கு கட்டுபட்டு சத்யா மூர்த்தி பவனுக்கு பளபளக்கும் ''டாட்டா சுமோ''ஈப்புகளில் வந்திறங்கி சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்ட முழக்கங்களை எழுப்புவார்கள்.அவ்வளவே.அதுவும் சென்னை,மதுரை போன்ற பெருநகரங்களில் மட்டுமே இந்த ''தொண்டர்''வலு இவர்களுக்கு உண்டு.தமிழகத்தின் ஆக பெரும்பான்மையான சிற்றூர்களில் காங்கிரசுக்கு கிளைகளே இல்லை எனும்போது தொண்டர்களுக்கு எங்கே போவது.மற்ற தேர்தல் பணிகள் இருக்கட்டும்.கூலிக்கு ஆள் பிடித்து செய்து கொள்ளலாம் என்று அவர்கள் இறுமாந்திருக்கலாம்.ஆனால் தேர்தல் நாளன்று வாக்குச்சாவடி முகவர்களாக பணியாற்ற நம்பிக்கையான தொண்டர்கள் வேண்டுமே.அதற்கு கூலியாட்கள் சரிப்பட்டு வரமாட்டார்கள்.கூடுதல் ''கூலி''கொடுக்க எதிர்க்கட்சியினர் முன் வந்தால் அவர்கள் அதை மறுத்துவிடுவார்கள் என்று எப்படி நம்புவது.ஆகவே முகவர் பணிக்கு கூட்டணிக்கு உண்மையாக இருக்க கூடிய தொண்டர்கள் தேவை.அதற்கு தி.மு.க.வின் அமைப்பு வலுவையே நாட வேண்டியிருக்கும்.அப்படியானால் தி,மு,க,வின் வலுவில் வெற்றி பெறுவதற்கு இவர்களுக்கு இத்தனை தொகுதிகள் ஒதுக்குவது எப்படி நியாயமான உடன்பாடாக இருக்க முடியும்.

காங்கிரசு கொண்டு வரும் வாக்குகளை தங்களுக்கு சாதகமான அம்சமாக காங்கிரசு சுட்டிக்காட்டலாம்.அதுவும் உண்மையல்ல.நாடாளுமன்ற தேர்தல்களில் மட்டுமே காங்கிரசுக்காக வாக்குகள் விழலாம்.சட்டமன்ற தேர்தலில் செயாவா,கருணாவா யார் முதல்வர் என்ற கேள்விக்குத்தான் மக்கள் விடையளிக்கிறார்கள்.இதில் காங்கிரசுக்கு என்று தனித்த ஒரு வாக்குவங்கி இருக்க முடியாது.ராமதாசு,திருமா போன்ற தலைவர்களுக்கு வேண்டுமானால் அவர்கள் சார்ந்த சமுதாய மக்களின் ஆதரவில் ஒரு வாக்குவங்கி இருப்பதாக கொள்ளமுடியும்.காங்கிரசு அப்படி சொல்லிக்கொள்ள ஏதுமில்லை.காகிதபுலி தலைவர்களுக்கு மக்கள் செல்வாக்கு என்று ஏதுமில்லை.

2006 தேர்தல் முடிவுகளை சற்று சீர்தூக்கி பார்த்தாலும் காங்கிரசின் கோரிக்கை எப்படி நியாயத்திற்கு புறம்பானது என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம்.அத்தேர்தலில் 132 தொகுதிகளில் போட்டியிட்ட தி,மு,க, 26 இடங்களில் தோற்று 96 இடங்களில் வெற்றிபெற்றது.அதாவது தி.மு.க.வின் தோல்வி விகிதம் 20 விழுக்காடு.48 இடங்களில் போட்டியிட்ட காங்கிரசு 13  இடங்களில் தோற்று 35  இடங்களில் வெற்றிபெற்றது.அதாவது காங்கிரசின் தோல்வி விகிதம் 28  விழுக்காடு.ஆகவே கூடுதலான தொகுதிகளில் காங்கிரசு போட்டியிட்டால் கூடுதலான தொகுதிகளில் கூட்டணிக்கு தோல்வி என்பதே அதன் பொருள்.

2006 தேர்தலுக்கான தி.மு.க.கூட்டணிக்கும் தற்போதைய தி.மு.க கூட்டணிக்கும் உள்ள வேறுபாடு இரு பொதுவுடைமை கட்சிகளின் வெளியேற்றமும் விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சியின் வரவும்தான்.அப்படியானால் பொதுவுடைமை கட்சிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட 23 தொகுதிகளில் விடுதலை சிறுத்தைகளுக்கு ஒதுக்கப்படும் தொகுதிகள் போக மீதியுள்ளவற்றை தி.மு.க.வும் காங்கிரசும் தமக்குள் நியாயமான முறையில் பகிர்ந்து கொள்வதுதான் சரியானதாக இருக்கும்.அதை விடுத்து காங்கிரசு 90 தொகுதிகளும் அமைச்சரவையில் பங்கும் கேட்பது கூட்டணியின் தோல்விக்கு வழி வகுப்பதாகவே முடியும்.

பாவம் கருணா.இந்த தேர்தலில் செயா,காங்கிரசு என்று இரண்டு எதிரிகளை அவர் வென்றாக வேண்டியிருக்கிறது.




Thursday, February 24, 2011

விசயகாந்துடன் கூட்டணி.செயாவின் வரலாற்றுத் தவறு.

தே.மு.தி.கவுடன் அ.தி.மு.க.கூட்டணி அமைத்து தேர்தலை சந்திக்கவிருப்பதாக செய்திகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன.இரு கட்சியினரும் நடத்திவரும் பேச்சில் உடன்பாடு எதுவும் எட்டப்படாததால் கூட்டணி முடிவு இன்னும் வெளிப்படையாக அறிவிக்கப்படவில்லை.

பெரும் எண்ணிக்கையிலான தொகுதிகளையும்,அமைச்சரவையில் பங்கும்,துணை முதல்வர் பதவியும் விசயகாந்த் கேட்பதாக செய்திகள் கசிந்துள்ளன.இவற்றை செயா ஏற்றுகொள்வார் என்று நிச்சயமாக சொல்லமுடியாது.பேரத்தில் விசயகாந்த் இறங்கி வருவாரா என்பதும் உறுதியாக சொல்லமுடியாத ஒன்றாக உள்ளது.ஆகவே,கூட்டணி கிட்டத்தட்ட இழுபறி நிலையில்தான் உள்ளது.மதில் மேல் அமர்ந்துள்ள பூனை எந்தப்பக்கம் வேண்டுமானாலும் குதிக்கலாம்.


சரி,இருக்கட்டும்.அது நமது கவலையல்ல.நாம் பேச விரும்புவது செயா விசயகாந்த்துடன் கூட்டணி அமைத்தால் அது எத்தகைய வரலாற்று தவறாக அமையும் என்பது குறித்தே.

கடந்த 2006 சட்டமன்ற தேர்தலுக்கு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு அரசியலில் ''குதித்து'' தனிக்கட்சி தொடங்கினார் விசயகாந்த்.அந்த தேர்தலிலேயே ஆட்சியை கைப்பற்றும் கனவோடு 234 தொகுதிகளிலும் தனது கட்சி சார்பில் வேட்பாளர்களை நிறுத்தினார். 

சொந்தமாக யோசித்து சேர்ந்தாற்போல் நான்கு சொற்கள் பேச தெரியாத இவரை,

சொந்தமாக ஒரு அறிக்கை கூட எழுதியிராத இவரை,

விலைவாசி உயர்வு,வேலையில்லா திண்டாட்டம்,மாணவர் பிரச்னைகள்,இடஒதுக்கீடு, வகுப்புவாத இயக்கங்களின் மதவெறி செயல்பாடு என்று எந்த ஒரு மக்கள் பிரச்னைக்காகவும் வாயை திறந்து எதுவும் பேசியிராத இவரை,[வாயை திறந்தாலும் ஏதாவது சொல்லத்தெரியுமா என்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்]

முதல்வராக மக்கள் தேர்ந்தெடுப்பார்கள் என்று விழிகளை திறந்து வைத்துக் கொண்டே கனவு கண்டார்.என்ன ஒரு கொடுமை இது.தமிழக மக்களை பற்றி இவர் என்னதான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.ஆனால் மக்கள் இவருக்கு சரியான பாடம் கற்று கொடுத்தார்கள்.233 தொகுதிகளில் இவரது கட்சியை தோற்கடித்தார்கள்.100 க்கும் மேற்பட்ட தொகுதிகளில் வைப்பு தொகை கூட பறிபோனது.ஒரே ஒரு தொகுதியில் மட்டும் வெற்றி கிடைத்தது.அடுத்த முதல்வர் என்று இவரது அல்லக்கைகள் போட்ட கூச்சல் ஏற்படுத்திய மாயையில் மயங்கி போய் விருத்தாசலம் தொகுதி மக்கள் மட்டும் விசயகாந்தை சட்டமன்ற உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுத்தனர்.

ஆக மொத்தத்தில் தட்டி தடுமாறி ஒருவழியாக பதிவானவற்றில் ஒரு 8 விழுக்காடு வாக்குகளை பெற்று அந்த தேர்தலில் கரை ஒதுங்கினார் விசயகாந்த்.இந்த வாக்குகளை காட்டித்தான் அது ஏதோ அவரது பரம்பரை சொத்து போல் பாவித்துக்கொண்டு கூட்டணி பேரத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார்.

இந்த எட்டு விழுக்காடு வாக்குகள் அவருடைய சொந்த செல்வாக்கில் கிடைத்ததா. அவருக்கு என ஒரு வாக்கு வங்கி உள்ளதா என பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.அப்போதுதான் செயா விசயகாந்த்துடன் கூட்டணி அமைக்கும் முடிவு சரியா தவறா என்று புரிந்து கொள்ள முடியும்.


பொதுவாகவே தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் மக்கள் அனைவரும் ஒன்றை தெளிவாக புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.எந்த கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் எதுவும் மாறப்போவதில்லை.விலைவாசி தொடர்ந்து ஏறிக்கொண்டேதான் இருக்கும்.அது குறித்து ஆட்சியாளர்களுக்கு எந்த கவலையும் இருக்காது.மக்களின் நலனை விட பெரு முதலாளிகளின் நலன்களை மனதில் கொண்டே அவர்கள் செயல்படுவார்கள். இப்படித்தான் பெரும்பாலான மக்கள் கருதுகிறார்கள்.


இந்நிலையில் இருக்கும் மக்களில் சிலர் அ.தி.மு.க. மற்றும் தி.மு.க. என்று இரண்டு கட்சிகளின் ஆட்சியையும் பார்த்து விட்டோம்.புதிதாக ஒருவர் வந்து நல்லாட்சி தருவேன் என்கிறாரே அவருக்கு வாக்களிப்போமே என்று மேம்போக்காக எண்ணி விசயகாந்துக்கு வாக்களித்தார்கள்.திரைப்பட கவர்ச்சியை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அதில் மயங்கி வாக்களிப்பவர்கள் மிக சொற்பமே.இப்படித்தான் எட்டு விழுக்காடுகள் வாக்குகளை பெற்றார் விசயகாந்த்.


விசயகாந்துக்கு வாக்களித்தவர்கள் பலரிடம் பேசிப்பார்த்தால் ஒன்றை புரிந்து கொள்ளலாம். இந்த கட்சி தோற்றுப்போகும் என்று தெரிந்தே அவர்கள் வாக்களித்திருக்கிறார்கள்.கருணா செயா இருவருக்குமே வாக்களிக்க விரும்பாதவர்கள் விசயகாந்துக்கு வாக்களித்தார்கள்.இதுதான் உண்மை.


இப்போது விசயகாந்த் ஏதாவது ஒரு கூட்டணியில் இடம் பிடிப்பாரேயானால் கருணா, செயா,விசயகாந்த் மூவரில் யாரை முதல்வராக்க வாக்களிப்பது என்ற கேள்வி மறைந்து கருணாவா,செயாவா என்ற கேள்வியே வாக்காளர்கள் முன் இருக்கும்.[வேட்பாளர்களை பார்த்து வாக்களிப்பது என்பதெல்லாம் நம் நாட்டில் இல்லாத ஒன்று.இங்கு எப்போதுமே தலைவர்களுக்காகத்தான் வாக்கு.]அந்த நிலையில் இந்த எட்டு விழுக்காடு வாக்குகளும் சட்டிக்குள் கரைந்த கருவாடாக காணாமல் போகும். கருணா செயா இருவருக்குமே வாக்களிக்க விரும்பாதவர்கள் வாக்குசாவடிக்கு வராமலே இருந்துவிடக்கூடும்.ஒரு பகுதியினர் யாராவது ஒருவரை தேர்ந்தெடுக்கலாம்.அதற்கு விசயகாந்தின் கட்டளைக்கு காத்திருப்பார்கள் என்று சொல்ல முடியாது.


ஆகவே,விசயகாந்துக்கு என தனித்த ஒரு வாக்கு வங்கி கிடையாது.அன்றைய அரசியல் சூழலில் அனாமதேயமாக கிடைத்ததே அவருடைய 8 விழுக்காடு வாக்குகள்.ஒருவேளை இந்த தேர்தலிலும் அவர் தனித்து போட்டியிடுவாரேயானால் அந்த அளவுக்காவது வாக்குகள் பெறமுடியுமா எனபது ஐயமே.ஏனென்றால் அவரது வலு என்னவென்று போன தேர்தலே தோலுரித்து காட்டிவிட்டது.அவர் முதல்வராக வரக்கூடும் என்று ஒரு சிலரிடம் இருந்த மாயை விலகிவிட்டது.எனவே தனிப்பட்ட முறையில் அவரது வெற்றியே கேள்விக்குறியாகத்தான் இருக்கும்.ஆகவே அவரது வெற்றியும் நிச்சயமில்லை.அந்த எட்டு விழுக்காடும் நிச்சயமில்லை.


இந்த நிலையில்தான் அவர் கூட்டணிக்காக செயாவிடம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறார். செயாவின் கவலையெல்லாம் விசயகாந்த் தனித்து போட்டியிட்டால் ஆட்சிக்கு எதிரான வாக்குகளை பிரித்து தி.மு.க.வின் வெற்றிக்கு வழி வகுத்து விடுவாரோ என்பதுதான்.இது தவறான கணிப்பு.எதிரியை குறைத்து மதிப்பிடுவது எப்படி தவறோ அதே போன்றதுதான் கூடுதலாக மதிப்பிடுவதும்.அதற்கு நாம் 1996 தேர்தலை சற்றே நினைவுபடுத்தி பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.


அந்த தேர்தலில் நான்கு அணிகள் போட்டியிட்டன.


1.அன்றைய மைய,மாநில ஆளுங்கட்சிகளான் அ.தி.மு.க-காங்கிரசு ஓரணி.


2.தி.மு.க-தா.ம.கா. ஓரணி.


3.பா.ம.க-திவாரி காங்கிரசு ஓரணி.


4.ம.தி.மு.க.மற்றும் ஓரிரு சிறு கட்சிகள் ஓரணி.


அப்போது ஆளும் கட்சியான அ.தி.மு.கவை ஆட்சியை விட்டு இறக்குவது என மக்கள் முடிவு செய்து விட்டிருந்தார்கள்.அதற்கு அவர்கள் முன் மூன்று தெரிவுகள் இருந்தன. பா.ம.க.வன்னிய சமுதாயத்தினர் ஒன்று திரண்டு தம்மை ஆதரிப்பது போலவும்,வலுவான ஒரு மாபெரும் அரசியல் கட்சியாகவும் தன்னை காட்டிக்கொண்டிருந்தது.வை.கோ.வின் ம.தி.மு.க.வோ அதுதான் உண்மையான தி.மு.க.என்றும்,தொண்டர்களில் ஆகப்பெரும்பான்மையினர் தன் பின்னால் அணி திரண்டு நிற்பது போல ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்க அரும்பாடு பட்டுக்கொண்டிருந்தது.ஆனால்,மக்கள் தெளிவாக அ.தி.மு.கவை ஆட்சியை விட்டு இறக்க தி.மு.கவை தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.ஆட்சிக்கு எதிரான வாக்குகள் சிந்தாமல் சிதறாமல் தி.மு.க அணிக்கே போனது.


ஆகவே,இந்த தேர்தலில் தி.மு.கவை ஆட்சியை விட்டு இறக்குவது என மக்கள் முடிவு செய்வார்களேயானால் ஆட்சிக்கு எதிரான வாக்குகள் சிந்தாமல் சிதறாமல் அ.தி.மு.க அணிக்கே போகுமேயல்லாது விசயகாந்துக்கு போகாது.ஏனென்றால் தே.மு.தி.க வை விட     
அ.தி.மு.க வே வலுவானது என்பதை சிறு குழந்தைகளும் அறிவார்கள்.


இப்படித்தான் 1996 தேர்தலில் படுதோல்வி அடைந்து சோர்ந்து கிடந்த பா.ம.க ம.தி.மு.க.வை 1998 நாடாளுமன்ற தேர்தலில் செயா தனது கூட்டணியில் சேர்த்து அவர்களுக்கு புது வாழ்வு அளித்தார்.அவரது தயவில் ஆளான இவ்விரு கட்சியினருடனும்  கூட்டணிக்காக இப்போது ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் செயா கவலைப் பட வேண்டியிருக்கிறது.அதே போன்றதொரு வரலாற்று தவறைத்தான் தே.மு.தி.க வை பொறுத்தவரை இப்போது செயா செய்ய முனைகிறார்.ஆக மொத்தத்தில் கூட்டணி சித்து விளையாட்டுக்கு தே.மு.தி.க என்ற பெயரில் இன்னொரு கை ஆயத்தமாகியுள்ளது.இதுவே 2011 தேர்தலின் சாதனை.


இறுதியாக ஒன்றை சொல்லி நிறைவு செய்கிறோம்.ராசீவ் காந்தி,நரசிம்ம ராவ் என்று இந்திய முதன்மர்களுடனும் மூப்பனார் போன்ற பழுத்த அரசியல்வாதிகளுடனும் கூட்டணி பேரம் பேசி உடன்பாடு கண்ட செயா இப்போது விசயகாந்த் போன்ற மாபெரும் அறிவாளிகளுடன் பேரம் பேச வேண்டியிருக்கிறது.காலத்தின் கோலம் பாரீர்.



Wednesday, February 9, 2011

''அறிவாளி''களின் பொட்டில் அறையும் திவ்யாவின் தற்கொலை.

கடந்த ஒன்றாம் தேதி சென்னை பெசன்ட் நகர்,ஆல்காட் குப்பத்தை சேர்ந்த திவ்யா என்ற கல்லூரி மாணவி தற்கொலை செய்து கொண்டு இறந்து போயுள்ளார். அடையாரில் உள்ள சானகி எம்.சி.ஆர்.கல்லூரியில் இளங்கலை வணிகவியல் மூன்றாம் ஆண்டு படித்துவந்த திவ்யா மிகவும் வறிய குடும்பத்தை சேர்ந்தவர். பெற்றோருக்கு படிக்க வைக்க வசதியில்லாத காரணத்தால் இட்லி சுட்டு விற்கும் பாட்டியின் வருமானத்தில் படித்து வந்தார்.


கடந்த 29 -ஆம் தேதி வகுப்பறையில் தாம் வைத்திருந்த 3000 உருவாக்களை காணவில்லை என திய்வாவின் இருக்கை வரிசையில் இருந்த  ஒரு மாணவி முறையீடு கொடுத்ததை அடுத்து அவ்வரிசையில் இருந்த அனைவரும் சோதனையிடப்பட்டுள்ளனர்.மற்றவர்களை போலல்லாது திவ்யாவை மட்டும் தனியறையில் வைத்து ஆடைகளை களைந்து சோதித்துள்ளனர் நான்கு ஆசிரியைகள்.இந்த கொடுமையை தன் தாயிடம் சொல்லி அழுதிருக்கிறார் திவ்யா.கொதித்து போன அந்த தாய் கல்லூரிக்கு வந்து நியாயம் கேட்பதாக கூறியதற்கு அக மதிப்பீட்டு மதிப்பெண்களை குறைத்து விடுவார்கள்.எனவே எதுவும் கேட்க வேண்டாம் என தாயை தடுத்து விட்டாள் அந்த பேதை.


அந்த மன வேதனையுடன் மறுநாள் கல்லூரிக்கு சென்ற திவ்யா சில மாணவிகளின் ஏளன பேச்சால் மனம் உடைந்து போய் வீட்டுக்கு திரும்பி வந்த பின் தூக்கிட்டு தற்கொலை செய்து கொண்டு மாண்டு போயுள்ளார்.மூன்று நாட்கள் கடும் மன உளைச்சலையும் வேதனையையும் அனுபவித்து அவமானம் தாங்க முடியாமல் தன்னைத்தானே மாய்த்து கொண்ட அந்த இளம் பெண்ணின் சோகம் நெஞ்சை உருக்குகிறது.


நம் நாட்டை பொறுத்தவரை மாணவர் அமைப்புகள் முழுமையாக வளர்ச்சி பெறவில்லை.செயல்படும் ஒருசில அமைப்புகளையும் ''படிக்கும் வயதில் அரசியல் எதற்கு''என்ற அறிவாளி வேடமிட்டு வரும் காரியவாதிகளின் கூச்சல் மாணவர்களை ஈர்க்க விடாமல் தடுக்கின்றது.திவ்யா படித்த கல்லூரியில் மாணவர் அமைப்புகள் வலுவாக இருந்திருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் இந்த பிரச்னையை கையில் எடுத்திருப்பார்கள்.திவ்யாவுக்கு நியாயம் கேட்டு போராடியிருப்பார்கள்.நமக்காக நியாயம் கேட்க இத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்பதே திவ்யாவுக்கு பெரும் ஆறுதலாக இருந்து அவர் தற்கொலை முடிவுக்கு போக விடாமல் தடுத்திருக்கும்.இந்த அவமானம் தனக்கு மட்டும் ஏன் நேர்ந்தது என உள்ளம் குமைந்து மன வேதனை ஆற்றாமையாக மாறி தற்கொலைக்கு தூண்டியிருக்காமல் அது தன்னை அவமானப்படுத்தியவர்கள் தனது ஏழ்மையை அவமானப் படுத்தினார்கள் என்பதை உணர்ந்து அதற்கு பழி தீர்க்க போராட சொல்லி  மாணவர் அமைப்புகளுடனான கூட்டிணைவு கற்று தந்திருக்கும்.


அமெரிக்க ஆண்டைகள் இந்திய மாணவர்களின் காலில் ''மின் காந்த அலை பட்டை  களை''-Radio tag-கட்டி அவமானப் படுத்தியதற்கு ஒப்புக்கு எதிர்ப்பு காட்டிவிட்டு இந்திய ஆளும் கும்பல் முடங்கி விட்ட நிலையிலும் அந்த இழி செயலை கண்டித்து ''இந்திய மாணவர் சங்கம்'' அமெரிக்க தூதரகத்தை முற்றுகையிட்டு போராடியதையும் தூதரக வாயிலிலேயே அமெரிக்க நாட்டுக்கொடியை தீயிட்டு கொளுத்தி அதற்காக அம்மாணவர்கள் சிறை ஏகியதையும் நினைத்து பார்க்க வேண்டும்.தனியார் தன்நிதி கல்லூரிகளின் கட்டண கொள்ளைக்கு எதிராக ''புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணியின்''தொடர்ச்சியான போராட்டங்களும் இங்கு நினைவு கூரத்தக்கது.மக்கள் நலனை கருத்தில் கொண்ட அரசியல் இல்லையென்றால் இந்த மாணவர் போராட்டங்கள் எதுவும் நடந்திருக்காது.


ஆகவே அரசியலே வேண்டாம் என சொல்லி சொல்லி நம் மாணவர்களை தன்னல பிண்டங்களாக மாற்றும் கயமையை இனியும் நாம் அனுமதிக்க கூடாது. மாணவர்கள் இளைஞர்களின் பங்களிப்பு இன்றி உலக வரலாற்றில் எந்த போராட்டமும் வெற்றி பெற்றதில்லை.போராட்டங்கள் இல்லாமல் நியாயங்கள் கிடைத்ததில்லை.இந்த செய்தியைத்தான் திவ்யா வாயால் சொல்லாமல் தன் துயரமான முடிவால் சொல்லியிருக்கிறாள்.